april 2005

« maart 2005 | Hoofdmenu | mei 2005 »

zaterdag 30 april 2005

Eurosp.a

“Europa doet ook soms eens iets goed, we moeten dat durven toegeven,” zegt Steve Stevaert daarnet op het nieuws.

Is hij godverdorie niet beschaamd?

Waar was die “ook soms eens” voor nodig? Is dat nu populisme, zo’n sneer en passant?

Nee maar.

Allemaal beestjes

Het gaat ongemeen goed met de beesten in de tuin.

Vorig jaar zat er wel vanalles, maar waren er toch een aantal zeer opvallende afwezigen: geen mieren, geen duizendpoten, geen of praktisch geen vlinders, geen bijen of wespen, … Niet dat ik er rouwig om was, maar toch: vreemd.

Ik stak (en steek het nog altijd) op een tuin die van nul af aan begonnen is, met geïmporteerde grond, op een plaats waar er tot april vorig jaar alleen beton was.

Alles wat ik zag vorig jaar, was min of meer ontheemd, niet op zijn plaats, en kwam breekbaar en toevallig over: één keer zien, en dan niet meer zeker weten of ik het ooit wel nog zou terugzien.

Dit jaar: helemaal anders. Er zijn mieren die bladluizen melken en meenemen naar hun nest, onder potten en stenen zitten duizendpoten, de Tomocerus vulgarissen zitten overal in plaats van alleen hier en daar eentje, ik heb mijn tweede en wellicht niet laatste schattige Entomobrya multifasciata gezien, de Eupteryxen zijn terug als waren het oude vrienden, er zit een echte Tetragnatha montana, enfin, allemaal fijn.

En ik heb vandaag een aantal foto’s gepakt waar ik wel content van ben, zo onder meer:

Exterminate

Classic.

Dr. Who vandaag—Dalek—was buitengemeen goed. Goed, op het niveau Star Trek eerste en tweede seizoen, en op het niveau I, Borg: een Dalek die tegelijkertijd angstaanjagend was, die trappen opgeraakte, en die ontroerend was.

En een Doctor die menselijker was dan ooit.

En dat we altijd maar meer te weten komen over die laatste Time War—alle Time Lords dood!?

Leve, lang, lang leve de BBC.

Nog layout

Zegt onze heiland:

Dat uw pagina niet deftig weergeeft in FireFox is omda ge verkeerde code gebruikt. Probeer het niet te weerleggen, het is zo. Dat ctrl+C niet werkt en dat uwe firefox altijd crashed ligt eerder aan uwe windows install dan aan FireFox vrees ik. Als er een bugreport over bestaat is die hoogstwaarschijnlijk onmiddellijk gefixed, als er GEEN bugreport van is dan zijt ge waarschijnlijk den enigen met het probleem en ligt het ni aan FireFox, anders had er wel nen bugreport van geweest.

Och here och God.

“Omda ik verkeerde code gebruik”, allez dan. Waar “sta” die verkeerde code dan wel? De laatste keer dat ik keek, valideerde de homepagina van mijn weblog proper als XHTML 1.0 Transitional.

Ook de laatste keer dat ik keek, zag die pagina er op verschillende browsers toch wel grotendeels hetzelfde uit, van Internet Explorer 5.2 tot Safari 1.2 op Mactintosh en Konqueror 3.0.5 tot pakweg Netscape 7.2 op Linux, en zelfs Explorer 5.0 op Windows 2000, naast uiteraard Opera 7 op XP en Internet Explorer op XP:

2776693 2776697 2776699 2776702 2776704 2776712 Ie6xp

Firefox is niet het allerbeste programma ter wereld. Open source is geen garantie voor bugloze software. Dat Firefox zeer regelmatig op zijn gat gaat, ligt niet aan mijn Windows. Ik werk elke dag zo ongeveer twaalf uur met Firefox, op verscheidene verschillende machines, zowel vers geïnstalleerd als een jaar geleden geïnstalleerd, en het ding valt élke dag meer dan eens omver.

Wie Firefox even veel en even intensief gebruikt als mij en zegt dat dat niet het geval is, liegt.

En dat van die bug reports: al ooit eens gekeken hoeveel “bug reports” er in de database zitten die niet “onmiddellijk gefixed” zijn?

Pfff.

Nee, ik wil er natuurlijk wel iets aan doen dat het misloopt, de layout die hier nu—for better of for worse—staat, maar constructieve opmerkingen zijn net iets welkomer. Met een screen shot, als mogen, en nog beter: met een oplossing voor het probleem erbij. :)

Nieuwe beesten

Het begint tegenwoordig echt wel te krioelen in de tuin.

De bladluizen beginnen concurrentie van de lieveheersbeestjes te krijgen: al zeker drie gezien de afgelopen twee dagen, al heb ik er nog geen ook effektief zien eten.

De kruisspinnetjes en andere wielwebspinnen beginnen alle hoeken en kanten in te nemen, met overal kleine zwartgele beestjes in kleine webjes, en de kleine zwarte spinnetjes op de vloer zijn ook weer in full effect.

Er stond een kamerplant in de rozenstruik die het heel de winter heeft overleefd, maar ze heeft het de laatste week helemaal begeven: gewoon op een paar dagen tijd helemaal lichtbruin geworden, opgezwollen, en dood. Toen ik ze uit de pot haalde, viel er welgeteld één larve van een zaagwesp uit:

Ik heb ze gefotografeerd en dan onverbiddellijk doodgemaakt, er zullen nog wel genoeg van die smerige beesten onder de grond zitten.

Mijn statief staat nog op het werk, en de batterijen op mijn ringflits waren (weer eens) leeg, dus toen Sandra en Els afkwamen met een Aardige Beeste op een orchidee, heb ik een geïmproviseerde constructie met stenen en keien gemaakt om er een foto van te kunnen maken.

Een soort wolharige bladluis leek het wel, van ver. Zonder het te zien, dacht ik aan ofwel een door schimmel aangetaste bladluis, ofwel een wolluis. En van dichterbij bekeken, is het wellicht het laatste:

Het beest staat er naar mijn goestig niet goed genoeg op, ik denk dat ik zometeen nog eens naar beneden een betere foto ga maken :)

Firefox bah

Tiens, Firefox doet weer eens raar. Geen idee of het eraan ligt dat ik een recente nightly gebruik dan wel dat het gewoon Firefox is die weer kuren heeft, maar om de één of andere reden ziet de tekst in mijn rechterbalk er funky uit in Firefox:

StyleFF

vergelijk met Internet Explorer:

StyleIE

Dit is als ik de stylesheet voor grote letters opgeladen heb. Het lijkt wel alsof Firefox er niet mee overweg kan dat er eerst één lettergrootte staat en dan een tweede na inladen van een tweede stylesheet, en dat hij de tekst niet reflowt als er een nieuwe style sheet ingeladen tot ik een manuele refresh doe (en dan nog); hetzelfde probleem heb ik als ik van grote letter naar kleine letters ga via de style sheet switcher.

In Firefox (let er ook op dat de “onderlijning” van links, nochtans een gewone text-decoration: underline, dóór de letters staat in plaats van eronder):

StyleFF2

vergelijk met Internet Explorer:

StyleIE2

Als iemand enig idee zou hebben wat er aan de hand is: voel u vrij.

Nu, ik moet zeggen dat ik los van dit specifieke probleem serieus second thoughts begin te krijgen over Firefox: het crasht echt waar zeer veel—niet alleen de meest recente nightly—en het heeft stapels van die kleine onhebbelijkheden in de meest basic van functies.

Voorbeeld dat me elke dag telkens weer overkomt: ik moet een url copiëren. Ja, ik weet dat ik dat met het keyboard kan doen, maar het punt is dat het niet werkt met de muis àls ik het met de muis wil doen. Wat gebeurt er? Ik rechtermuisklik op het adres, en in plaats van dit

Rechtermuisklik2

komt er dit op:

Rechtermuisklik

Het verschil? Een paar pixels. Als je net op de lijn of net onder de lijn van het adresbalkje klikt, krijg je het rechtermuisklikmenu warmee je toolbars kunt wijzigen, en niet het rechtermuisklikmenu waarmee je tekst kune cutten-en-pasten.

Maar, en hier word ik telkens razend nijdig van: het adres wordt wel “geselecteerd”. Je kunt er niets mee doen, je moet de muis een paar pixels naar boven bewegen en opnieuw selecteren, maar… aaargh!

“Waarom doet hij niet gewoon ctrl-C?” hoor ik een wilde menigte uitroepen. Wel, beste menigte, omdat ctrl-C de helft van de tijd niet werkt! Dat is nu al een eeuwigheid dat Firefox de grootste problemen heeft met de gewone clipboardfuncties, toch zeker onder Windows. Het soms wel, soms niet, en ik kan er geen peil op trekken wanneer wel en wanneer niet. Al dat ik weet ik dat ik elke dag heel de dag copy en paste moet doen uit mijn browser, en dat ik de laatste maanden altijd maar meer Internet Explorer begin te gebruiken.

't Werd tijd

Nieuw! De GTXPress! Eén van de beste kooktoestellen die ooit uitgevonden zijn!

Het werd tijd dat ze op tektvshop eens een nieuw kookproduct doen, ik was die minimixer grondig beu gezeien.

Het is zo’n soort mengeling van een oven en een corque monsieur-ding, dat twee halfcirkelvormige gerechten kan maken. Ze doen een token effort om van tijd tot tijd eens een koolhydratenarm of een kaloriearmachtig iets te maken, maar voor de rest zijn het onbeschaamd amerikaanse recepten die getoond worden: corndogs, cake met een mars in het midden, blueberry muffins, machtig!

Het geheel wordt door een typische amerikaanse vrouw van midden de 50 gepresenteerd, en een typisch amerikaanse man van vijftig loopt (in voice over) te kirren dat hij het allemaal dolletjes vindt.

Wel, natuurlijk, zuiver bedriegtenboel: in de Verenigde S van A kost het ding $39.99, maar bij ons moeten we er € 59.99 voor op tafel leggen.

Awoert!

Ik weet het

Het lijkt op niets niet veel, wat ik er nu op gezet heb van layout. Ik was aan het prusten en voor ik het wist was mijn oude defaulttemplate uitgewist en vervangen.

En ik had de moed niet om terug te gaan opbouwen met allerlei gecachede dingen en zo.

Ik zal er dan ooit wel nog eens naar kijken. Dàn.

Of eens wat geld sparen om aan een ontwerper te geven.

update: let wel, ik vind dit beter dan wat er vroeger op stond, en ik ben wel content van de eenvoudigheid van html, css en javascript :)

vrijdag 29 april 2005

Zucht

Ik ging vandaag, gelijk een grote mens, allerlei cultureels doen, en daar dan van schrijven op gent.blogt.

Maar helaas: mijn natuurlijke indolentie heeft stevige hulp gekregen vandaag. Het allemaal Huug zijn schuld!

…nee, natuurlijk niet. Ik zag het gewoon niet zitten. Eerst was het slecht weer, en dan heb ik van computers gedaan, en dan zijn we iets gaan eten, en dan was het wel goed weer maar was het ondertussen al bijna vier uur en waren de kinderen er bijna.

En dan was het avond, en dan was het snooker, en nu is het Newsnight, en zit ik met een schuldgevoel naar het vuurwerk op drie straten hiervandaan te luisteren.

Zucht. Morgen beter. Echt waar beloofd!

Kangoeroe, suite et fin

…na het betoog van Eddy Bosschem was er ruimte voor vragen.

We zaten met schat ik een ouder of zestig in de kapel van de basisschool—meer dan ze ooit gedacht hadden. Statistisch gezien hebben maar een percent of drie van de mensen een IQ van meer dan 130, en zelfs al kun je zonder valse bescheidenheid stellen dat op het Sint-Barbaracollege de gausscurve een eind naar rechts opgeschoven is—objectief vaststelbaar, in tempore non suspecto, aan de hand van de schoolrijpheidstesten in het eerste leerjaar—dan nog, met de andere criteria van hoogbegaafdheid erbij gaat het wellicht om misschien tussen vijf en vijftien leerlingen.

Ouders zaten er dan ook om verschillende redenen, sommige gewoon uit interesse, andere omdat ze dénken een hoogbegaafd kind te hebben, en nog andere omdat ze wéten dat ze met een hoogbegaafd kind zitten. Wij zaten er omdat ik me redelijk terugvond in dat hoogbegaafd profiel, en omdat ik me ook redelijk terugvind in het profiel van de hoogbegaafde underachiever, zo van nooit leren studeren en verveling en demotivatie en zo :).

En dat ik er sommige tekenen van herken in mijn kinderen, als Zelie bijvoorbeeld voortdurend nieuwe dingen wil weten en zien, en redelijk snel “ik kén dat al” zucht, en waar zowel Zelie als Louis enerzijds enorm geconcentreerd kunnen bezig blijven, ùren aan een stuk soms, maar het anderzijds zeer snel durven opgeven. Waar Zelie in haar schoolrijpheidstest bijvoorbeel alleen maar niet het maximum haalt omdat ze het misschien tegen het einde beu was wegens te gemakkelijk, en er gewoon met haar klak naar smeet.

Enfin, ik denk niet dat ze hoogbegaafd zijn, maar ik wou wel weten wat het zorgaanbod was van de school in het geval dat het nodig zou zijn. Wij gaan met Zelie gewoon rustig afwachten en zien wat het geeft in het eerste leerjaar volgend jaar, en dan kijken wat en hoe tegen de krokusvakantie.

Eén ouder vroeg of die kangoeroeklassen geen experiment waren, en of ze het eigenlijk niet aan het uitvinden waren waar we bijstonden. Ja, geven ze toe, het is iets dat in België nog niet lang gedaan wordt. En neen, er zijn geen eenduidige cijfers over de resultaten, ook niet in het buitenland. Maar: er zijn wél cijfers over wat er gebeurt als je hoogbegaafde kinderen zomaar aan hun lot over laat. En them’s not pretty numbers.

Het concept van de kangoeroeklas, kinderen samenbrengen in een eigen groep van gelijken, en ze verplichten harden te werken door ze uit gewone lessen te halen, is wel helemaal au fait met de laatste bevindingen van het hoogbegaafdheidsonderzoek. En het schijnt bijzonder goed te werken in Nederland en Duitsland, waar ze er al iets langer mee bezig zijn.

Ze doen het op Sint-Barbara omdat ze niet willen geweten hebben dat ze met probleemkinderen zaten waar ze niets aan gedaan hebben, zelfs al wisten ze dat er iets kón aan gedaan worden.  

De vraag kwam ook of die kinderen niet riskeren gepest te worden. Ik was daar ook bang voor, maar na gisteren helemaal niet meer. De clou is dat het een zorginitiatief is, net zoals de inhaalklassen voor de andere kant van de gausscurve. En, tot mijn grote verrassing en blijheid: die kinderen worden blijkbaar ook niet gepest op Sint-Barbara. Ze kunnen er blijkbaar zonder enig probleem voor uitkomen, met bijvoorbeeld—hoe ontroerend is dat?—een officieel bedankje voor de taakleerkrachten op de proclamatie op het einde van het jaar door alle kinderen die in de zorgklassen zaten. En dat ze er niet scheef voor aangekeken worden.

Komt daarbij dat die hoogbegaafde kinderen negen kansen op tien toch anders zullen behandeld worden door hun medeleerlingen: ik herinner me zelf hoe ongelooflijk demotiverend het was om bij élke vraag van de meester het antwoord te weten, en na een antwoord of vijf de ogen van de hele klas op mij te hebben, allemaal ongetwijfeld met de gedachte “daar is hij weer, den dikkenek”. Met tot gevolg dat ik redelijk snel geleerd heb om geen antwoorden meer te geven.

Een lastige vraag van een ouder die er wel degelijk mee zat: zijn leraars genoeg getraind om de signalen op te vangen? De moeder die de vraag stelde, had duidelijk een hoogbegaafd kind op de school zitten, en moest duidelijk jaar na jaar vechten tegen de perceptie van “niets hoogbegaafd, gewoon een lastig kind”. Het siert de school dat ze toegaven dat daar een mogelijk probleem hadden, en dat ze niet anders dan hun best kunnen doen.

Het is wel belangrijk om weten, zei ook Pierre Vinck, algemeen directeur van Sint-Barbara achteraf, dat hoogbegaafde kinderen een zorggroep zijn, maar dat ze maar één van de zorggroepen zijn. Er zijn nog altijd veel meer kinderen met ADHD, met dyslexie, met leerstoornissen, etc.

Ook een pertinente vraag: zitten kinderen van zes tot twaalf jaar samen? Ja dus. Common sense zegt—en onderzoek wijst uit—dat het goed is voor hoogbegaafde kinderen van alle leeftijden om samen te zitten. Daar zijn een aantal redenen voor, en ik denk dat ze allemaal hun oorsprong vinden in de asynchrone ontwikkeling enerzijds, en de verschillende types hoogbegaafden anderzijds.

Een typische uitspraak van een ouder van een hoogbegaafd kind is dat ze met een negenjarige zit die schommelt tussen veertien jaar oud en peuterschap. Je kunt een elfjarige hoogbegaafde specialist hebben, die àlles weet over astronomie, maar die gewoon onder de voet gelopen wordt door een zesjarige hoogbegaafde leiderfiguur. Of een jongere denker die wel een enorme leerhonger heeft, maar onder een enorme zelfkritiek gebukt zit, waar een dialoog met een oudere creatieve geest met een positiever zelfbeeld bijzonder veel kan helpen.

De ouder die de vraag stelde zat er mee dat het niveau van haar zoon op de een of andere wijze naar beneden zou getrokken worden door die jongere kindjes. Ik persoonlijk denk dat het minstens evenveel bijbrengt als je leert omgaan met alle mogelijke leeftijden, en als je leert kennis overdragen, en dat oudere kinderen niet noodzakelijk meer weten over alles, dat je heel erg goed een discussie over “wat is schoonheid” kunt hebbne met een zevenjarige en een tienjarige, maar goed.

Ik moet toegeven dat ik wat lregelig werd van die vraag.

Wat gaan ze praktisch doen in de kangoeroeklassen? Er zijn maar 2 x 2 uur per week “gereserveerd” in het lessenpakket, en de taakleerkracht moet het ook nog kunnen bolwerken, dus zijn een paar dingen niet mogelijk. Niet mogelijk zijn zaken als les Italiaans. Je moet er rekening mee houden dat er elke jaar kinderen kunnen bijkomen, en dat iets als een taalles een groeipad veronderstelt waarbij je niet gelijk waar kunt instappen.

Ook niet mogelijk, in eerste instantie, zijn dingen als SuperLogo of ver doorgedreven computergerief, gewoon omdat de taakleerkracht die dan ook wel terdege onder de knie moet hebben. Waar het accent op Sint-Barbara in eerste instantie zal gelegd worden, is schaken, wetenschappelijke proeven, filosoferen en muziek en animatiefilms maken. Naast de suggesties die de kinderen zelf zouden hebben.

Wat hen siert, vind ik: dat ze niet in de wolken leven maar weten wat ze kunnen en niet kunnen.

Wordt er iets dergelijks gedaan in de humaniora? Neen. In de humaniora heb je een fundamenteel andere situatie. De basisschool is een algemene basisschool, dus voor de hele populatie. In de humaniora is er al—realistisch, zonder pejoratieve noot—een schifting gebeurd. Kinderen kiezen voor ASO, en kunnen binnen het ASO kiezen voor een min of meer moeilijke richting. Kiezen ze voor een richting met Latijn in het eerste jaar, dan krijgen ze hetzelfde programma voor alle andere vakken als kinderen die geen Latijn kiezen, maar wel met die uren Latijn erbij. Zelfde in het tweede jaar: daar doen ze in vier uur wiskunde wat anderen in zes uur doen.

En nog verder kunnen ze kiezen voor lessenpaketten met bijvoorbeeld ongoddelijke veel wiskunde en wetenschappen en klassieke talen.

Wat doen met hoogbegaafde underachievers in de humaniora? Helaas: er lijkt niet veel aan te doen. Het gaat op dit ogenblik op Sint-Barbara op een groep van 800 leerlingen om misschien een drietal leerlingen. Ze hebben er al vanalles mee geprobeerd, maar niets schijnt te lukken. Mijn persoonlijk idee: too late. Daar is waar de kangoeroeklassen moeten voor dienen: om dergelijke situaties te vermijden. Want eens je twaalf bent, en je ben zonder enige moeite door de lagere school gevlogen, of veertien en je zit zonder noemnswaardig te werken in het derde jaar pakweg latijn-wiskunde, is het te laat om nog fundamentele dingen te gaan veranderen.

*
*    *

All in all: een bijzonder interessante en verhelderende avond. Ik sta enorm versteld van wat de school allemaal doet, en hoeveel er veranderd is sinds ik op school zat.