Ik heb nooit begrepen waarom mensen bang zijn van een paard, waarom ze honden zielige beesten vinden en tegen poezen ‘ksst’ zeggen als er niemand kijkt.
Mijn vader zei altijd dat mensen die niet graag dieren zien, waarchijnlijk ook niet veel van mensen houden, en dat neem ik zonder slag of stoot van hem aan. Eigenlijk is die uitspraak hard. Ik kan Harry Mülish volgen als die in het (grotendeels verzonnen) dagboek van Eva Braun schrijft dat Hitler zijn zogenaamde lievelingshond een trap gaf als de zaken niet naar zijn zin gingen…
Dieren zijn er nochtans – dat is wat ik denk- om het leven van de mensen te verzachten, en geen commentaar te leveren op wat ze die dag wel of niet goed gedaan hebben. De troostende geur van een paardevacht, die zachtje plekjes in het kuiltje onder zijn keelband en het zijden topje van zijn snuit. Zoals je een 100-jarige boom kan omhelzen en daar rustig kan van worden, zo kan je een paard in je armen nemen, je gezicht begraven in zijn flanken en dan blijven staan zolang je wil, want paarden hebben geen haast.
Het dier, poes genaamd, krijgt van de mensheid meestal iets meer respijt omdat het zo’n *zelfstandig en eigenzinnig* dier is. Dat zijn in ons ‘vrije westen’ blijkbaar hoog ingeschatte eigenschappen. Maar ook poezen laten zich graag strelen en kadotteren door wezens waarvan ze bijzonder weinig begrijpen. Hoe die mensen een ijzeren kookdeksel met hels kabaal op de grond laten vallen en daar dan proberen overschreeuwen. Daar wordt een poes - die wel 100 maal beter hoort - ronduit misselijk van. Zij zit liever, in gedachten verzonken, roerloos als een Egyptisch beeld, op het muurtje naast de oprit.
En tenslotte ’s mens oudste en trouwste vriend’ de hond, zijnde het meest verguisde huisdier allerr tijden, sinds de mensheid samentroept in de straten met stoepen en huizen met tapis-plein. Vanwege al die hondenpoep en hondenhaar-miserie zouden we de meest waardevolle kwaliteiten van het dier nog over het hoofd zien. Een hond is namelijk een krak in situational comedy, van een komisch gehalte, een Buster Keaton evenwaardig. Alleen al de manier waarop het beest met volle charge een denkbeeldig balletje achternaloopt omdat hij er in al zijn goedlovigheid van overtuigd is dat je dat balletje ook gegooid hebt. En dat zal hij de volgende dag opnieuw doen, niet omdat hij dom is, maar omdat hij in ’s mens integriteit gelooft. Iemand moet het doen. Een hond als gezel kent je op de lange duur beter kan jij hem, omdat zijn hondenleven er grotendeels in bestaat de lichaamstaal, de handbewegingen, de stemnuances en gewoontes van zijn roedelleiders te observeren. Het lijkt wel alsof hij onze gedachten kan lezen, zeggen we dan. Je kan hem niets wijsmaken.
De hond, die een levenlang van spelen blijft houden zal in een moment van verveling – bij voorkeur als alle leden van de het gezin voor een computer of tv geplakt zit – met een grote flosj in zijn bek komt aandraven. Het kind in ons kan alleen maar smelten voor zo’n enthousiaste uitnodiging en zal zijn ernstige bezigheid even staken. Omdat een hond de dingen van plezier zo zalig simpel ziet.
Gelukkige hereniging via msn
Het bedrijf waar ik tot voor kort werkte, vertoont in zijn geschiedenis grote gelijkenissen met de toneelklassieker “ de tien kleine negerkes”. Het laatste jaar telden we af tot vijf toen onze multinational –ook wel *die Hollanders* genoemd – de wijselijke beslissing nam om niet meer te investeren in *die website-business*. Drie van de overgebleven aanhangers werden toen vriendelijk buiten gebonjourd met formule Claeyssens en al – toen een paar dagen later de vierde van de trap viel – letterlijk, helaas - en de vijfde met de gebakken peren bleef zitten.
Wat het ook zij, die jaren samen, en zeker die laatste maanden, hebben we lol van ons leven gehad. Wie heeft er zoiets als L-O-L op zijn werk? En veel daarvan. Zorgen hadden we ook genoeg, over winst maken en zo, daar niet van gesproken.
En toen het doek viel en wij nog een aantal weken moesten nablijven en straf schrijven, hebben we het niet aan ons hart laten komen. Integendeel, we hebben de kunst van uitgebreid tafelen en natafelen aanzienlijk verfijnd en ons tegoed gedaan aan dat wat ons het grootste intellectueel genot verschafte : discussiëren, verbaal geweld gebruiken, kreten van ontzetting slaken, grappen maken, de slimste willen zijn, onze kennis etaleren, kort op de bal zitten, absurditeiten verkopen…
Het had veel weg van het Italiaanse Commedia del Arte waarbij iedereen een duidelijk omschreven karakter/rol heeft – die trouwens door iedereen is gekend - maar geen vaste tekst. Zo was in het 16de-eeuwe straattheater Pantalone het type van de de grappige vrek, Il Dotore de blaaskaak, Pedrolino de paljas en Colombine de kletskous.
Met ons vijven hadden wij de rollen als volgt verdeeld : een allesweter, een stuk enthousiast geweld, een zuinig maar gevat commentator, een verwoed zwijger die een paar keer per jaar de bouquet afschiet en een vrouw, begot.
Die tijden waarin wij ons onversaagd in ons spel stortten zijn ondertussen vervlogen. We zijn ondergedoken in onze privé-levens, in onze nieuwe jobs en computerspelletjes.
Tot vandaag – het toeval wil – wij allemaal tegelijk op Messenger terechtkwamen en zin kregen om mekaar iets te zeggen. Het 5-koppig gesprek (gerikketik) dat zich toen op een HST-snelheid ontwikkeld heeft, was een van die moments in time die zelden voor herhaling vatbaar zijn. Meer kan ik daarover niet zeggen. Behalve misschien dat het meer dan een uur heeft geduurd en dat we bij wijze van afsluiter een datum en uur afgesproken hebben om eens samen te gaan eten. Zonder partner, rikketikte het 3 maal sychroon op het scherm.
*Lol* zei onze zwijger. En hij had zoals altijd dik gelijk.
De dingen van elke dag
In het Ethiopische dorpje Arsi Negele besteden de vrouwen dagelijks zowat 4 uur om levensnoodzakelijk water te halen. Zelf heb ik maar een kraantje open te draaien maar de mijzelf opgelegde taken per dag zijn van die aard dat ik weleens de moed dreig te verliezen bij het opstaan. In dat vluchtige moment tussen ontwaken en het daadwerkelijk openen van de ogen, groeit een lijstje in mijn hoofd met rode uitroeptekens en andere dringende gevallen.
Ziehier een overzicht van de dingen waarvan ik vind dat ze d’r elke dag zéker in moeten.
Tanden poetsen: een klassieker. En dan nog in de verste verte niet zoals mijn tandarts – met zijn tandjes op de i – het zou gewild hebben. Hij zegt: minstens zes minuten met het ene borsteltje en 2 minuten met het afgeslankte model. En ondertussen nergens anders aan denken of je bent zo slecht bezig! Ondertussen pre-ski-oefeningen mag wel. Maar gezien de armen en benen die ik op die wijze verongelukt heb, probeer ik mij gewoon te concentreren op de wasbak.
Hond buitenlaten of beter gezegd, met de hond gaan wàndelen. Het hoekje rond doen wij niet. Soms gaan andere huisgenoten met Fanny wandelen. Onze beurten hangen geprint aan de ijskast zodat ieder gezinslid dat kan controleren en zeggen: héh héh, t’is niet aan mij vandaag.
Piano spelen omdat ik altijd al piano willen spelen heb – vingers dansen over het klavier in mijn vroegste dromen – en ook wel voor de pianoleraar die mij met zijn gevoel voor oefening en discipline dagelijks aan het werk krijgt. Hij zegt het nooit hardop maar als je vingers niet geoefend blijken is zijn teleurstelling een straf die zijn gelijke niet kent.
20 maal door de knieën gaan en andere oefeningen omdat de juffrouw van de rugschool – die ondanks haar hernia vandaag nog altijd verlamde patiënten tilt! – gezegd heeft dat je elke minuut van je staande, zittende en liggende leven je ruggegraat moet sparen. Als mensenras waren wij veel beter af op handen en voeten. Al dat willen rechtstaan heeft 4/5 van de bevolking miserie bezorgd. Als dat geen indrukwekkend percentage is. Je zou ervan door de knieën gaan.
Een gedicht lezen: mijn echtgenoot dacht mij met nieuwjaar een plezier te doen met mij een poëziekalender cadeau te doen. Dat is ook zo, al leek dat niet zo op 14 september toen het blaadje met 23 juni er nog aanhing. Ik hou wel van poëzie maar dat één gedicht per dag was er de laatste maanden overgeschoten. Het ledigen van de afwasmachine was blijkbaar voorgegaan. Dat het ooit zover zou komen had je mij op mijn 22ste nooit uitgelegd gekregen.
TV-kijken, ik zal blij zijn als ik zo oud geworden ben dat ik een excuus heb om halve dagen zappend voor tv te hangen. Tv is eten en drinken voor mij en het boe-geroep dat nu weerklinkt zal mij een zorg wezen, ik bedoel dan ook zorgvuldig uitgekozen tv met een goed-voor-kijken-label van Humo. Het soort waarbij ik even vergeet waar mijn livingzetel staat. Waarbij ik mijn glas wijn scheef houdt. Tenminste… als de televisie voor bedtijd nog aangeraakt.
Want ik moet ook nog planten gieten, rekeningen betalen, strijken (of de strijk gewoon laten liggen), mijn dagelijkse krant (on-line) doorlezen (klik-klik-klik) en niet te missen natuurlijk is de blog van Michel. Probeer maar eens http://blog.zog.org en u hebt het ook zitten.
Elke dag opnieuw.
Kinderen en digitale fotografie
Als je kinderen rondlopen hebt, is een digitaal toestel een absoluut voordeel. Je kan er heel veel- al dan niet mislukte - foto's mee maken en dat doet-er-niet-toe want met al die experimenten te wissen heb je gedaan en zijn er geen kosten gemaakt. Een bijkomend voordeel is dat het toestel op die manier als privé-leraar van het kind functioneert. Zonder daar veel woorden aan vuil te maken zegt het apparaat : stilhouden! te veel licht! dichterbij! en het kind dat maar een half woord nodig heeft, is op een minimum van tijd een behoorlijk fotograaf. En ook wel een nieuwsgierig, experimenteel en enthousiast fotograaf! Als ouder ben je niet meer veilig voor de camera. In alle ontwetendheid beweeg je door het huis en vind je later de meeste intieme momenten terug op de Canon-smartcard. Maar het heeft ook een voordeel . Als ouder ben je tenminste aanwézig op de foto's. Als de kinderen later hun jeugd doorbladeren in het fotoboek - wat zeg ik: op de computer - zullen ze tenminste ook hun 'jonge' ouders kunnen bekijken. Totnogtoe zaten die achter het fototoestel en waren ze onvindbaar in de fotoverzameling. En hebben de kinderen het raden naar : hoe zag mijn moeder d'eruit toen ze nog maat 40 had of mijn vader toen hij nog dierf spreken over een terugwijkende haarlijn....
Op één van de voorbije warme zomerdagen sloop dochter Louise met de camera rond in een huishouden dat (het gebeurt heel zelden natuurlijk!) zomaar in een middagslaapje was weggezakt. Moeder hier, vader daar, de hond op de grond.
 |
 |
Zonnecrèmegodin
Mijn buurvrouw Lut is een toegewijde fotografe die verknocht is aan haar analoog toestel omdat het zo'n zonnige foto's aflevert. Dat zal ook wel iets te maken hebben met de Kodak Gold-fimpjes die ze gebruikt en de Kodak-labotechnieken maar het moet gezegd : de foto's zijn van een Zuiders licht, een zwemkomblauw en bamboegeblader dat je in Vlaanderen nauwelijks durft vermoeden.
Mijn jongste dochter Louise is aldus tot een reclame voor zonnecrème verworden en mijn dochter Marie is op beeldband vastgelegd terwijl zij buurman Jan met een stevige enkelklem in het zwembad forceert. Getuige de daarop volgende foto's:
oktober 2004
| zo | ma | di | wo | do | vr | za |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 |
Laatste reacties